Canlı Radyo ve Mobil Sohbet Odaları!

Makalemizi okurken aynı zamanda kesintisiz müzik ve eğlenceli sohbete katılmak ister misiniz?

Hemen Sohbet Odalarına Bağlan

Birine Duyulan özlem

İnsan bazı yokluklara alışır. Kaybettiğin birine, konuşmadığın bir dosta, vedalaşamadığın birine duyulan özlem anlaşılırdır. Adı vardır, anısı vardır, yeri bellidir. Peki ya hiç görmediğin, hiç duymadığın birine duyulan özlem?

Bu, tarif edilmesi en zor yorgunluklardan biridir. Çünkü tutunacak bir fotoğrafın yoktur. Geri sarılacak bir konuşman, hatırlanacak bir kahkahan yoktur. Sadece zihninde kendi kendine büyüyen bir boşluk vardır. Zihin, tamamlanmamış bir hikayeyi sürekli tamamlamaya çalışır. “Acaba nasıl gülerdi?” “Sesi kalın mıydı, kısık mıydı?” “Sinirlenince ne yapardı?” diye sorular çoğalır. Cevap gelmedikçe sorular çoğalır. Ve her soru, o kişiyi biraz daha gerçek kılar içimizde.

Bu özlemin en tuhaf yanı, gündelik hayatın içine sızmasıdır. Kalabalıkta benzer bir sırt görürsün, adımın yavaşlar. Bir şarkıda bir cümle geçer, “acaba o sever miydi” diye düşünürsün. Kimseye anlatamazsın. Anlatsan “tanımıyorsun ki” derler. Haklıdırlar da. Ama içindeki his gerçektir. Çünkü özlemek için illa yaşanmışlık gerekmez. Bazen sadece “olabilirdi” ihtimali yeter.

En ilginç tarafı da şudur: Adını koymaktan korkarsın. Çünkü adını koyduğun an, hayal olmaktan çıkar. Gerçekleşme ihtimali doğar. Ve gerçekleşmeyen her şey gibi, kaybetme ihtimali de doğar. Bu yüzden onu isimsiz, tanımsız bir odada saklarsın. Kapısı kapalı, anahtarı sende olmayan bir oda.

Hiç kavga etmezsin, hiç barışmazsın. Hiç “nasılsın” demezsin. Bu yüzden vedalaşma da olmaz. Özlem dediğimiz şey genelde bir sonun ardından gelir. Bunda ise başlangıç bile yoktur. Bu yüzden bitmez. Çünkü başlayamıştır.

Rüyalarına girer bazen. Sabah uyanınca yüzünü hatırlamaya çalışırsın. Unutursun. Geriye sadece tarif edemediğin bir eksiklik kalır. Ne mektup yazabilirsin, ne kapısını çalabilirsin. Ne “özledim” diyebilirsin, ne de “tanışabilir miyiz” diyebilirsin.

Görmediğin, duymadığın birine duyulan özlem, sessiz bir misafir gibidir. Kapıyı çalmaz, yük olmaz. Ama gittiği de yoktur. Sadece oturur ve seninle yaşar.

Belki bir gün tanışırsın. Belki hiç tanışmazsın. Belki de tanışmaman daha iyidir. Çünkü bazı şeyler, tam da tamamlanmadığı için güzeldir. Ve bazı özlemler, adını bilmediğin için daha sadıktır.

*En çok da hiç sahip olmadıklarına yanar insan.*

*Peki ben olmadan mutlu musun şimdi?*

*Cevabın ne olursa olsun, ben cevabımı yokluğunda büyütmeye devam edecegim.🍂

Yazarımız  Karanfil 😉
https://sohbetradyo.net